Vandaag was een lange dag, vol spanning, nieuwe impressies en ervaringen, een dag om niet gauw te vergeten! Het is nogal vroeg begonnen, meer precies om 4u 's morgens (4u15 voor Luc die de wekker niet hoorde). Dennis, Peter, Luc, Bart, Kristof (ESA en ex-Verhaert collega die zich gisterenavond bij ons heeft gevoegd) en ik zijn dan per taxi naar de luchthaven vertrokken. Na een snel ontbijt werden we dan naar de Ilyushin gebracht. De container met de satelliet stond ons netjes in het vliegtuig op te wachten. We zouden echter pas rond 9 uur vertrekken, omdat onze vrienden van de luchthaven die voor de administratieve kant van de vracht moesten zorgen een aantal etiketjes op de container waren vergeten te plakken.
Vladimir, de chief engineer aan boord van de Ilyushin, wist ons in de tussentijd te vertellen dat het gevaarte 3 jaar oud was, maar van binnen waanden we ons in de jaren zeventig. Het Russisch vliegtuig voldeed volledig aan het cliché: groots en robuust, de bekabeling die overal blootligt, honderden schakelaars en lichtjes en wijzertjes, geen enkel aandacht besteed aan het esthetisch aspect of het comfort... Dit beeld werd later nog bevestigd als we de bemanning regelmatig met een hamer, een tang of een spuitbus zagen voorbijlopen om hier eens een klopke te geven, daar een moer aan te draaien of nog elders wat olie bij te spuiten. En bij wijze van airco wordt regelmatig een fles water op de vloer leeggegoten. Het vliegtuig maakt trouwens ook een hels kabaal, oordopjes waren een vereiste. Vladimir wist ons verder te vertellen dat ze zoveel maanden geleden ook de enige, echte Pausmobiel van de heer Benedictus de XVIde hadden getransporteerd. Ik wist vanaf dat moment dat we veilig en wel in Plezetsk zouden aankomen, des te meer omdat overal in het vliegtuig het beeld prijkte van Sint Nicolaas, beschermheilige van de reiziger.
Na een korte veiligheidsbriefing, bleek al snel dat onze vlucht, ondanks de eerste indruk, veel comfortabeler zou zijn dan een gewone lijnvlucht. We hadden alle beenruimte die we wensten en mochten overal in het vliegtuig rondlopen, dus ook richting cockpit, of in de koepel die ons een schitterend zicht bood op de wereld onder ons. Wie slapen wou, kon gewoon languit op de zetels gaan liggen, wie gitaar wou spelen, kon dat ongehinderd doen (vooral omdat niemand er iets van kon horen, de speler-ik dus- evenmin) en wie zijn Russisch wou bijschaven kreeg daar ruim de tijd voor.
Ondertussen is het hier half één geworden (lokale tijd), hoogtijd dus om te gaan slapen. Het verdere relaas van onze trip zal ik morgen uit de doeken doen. Ik kan nu al wel verklappen dat we goed zijn aangekomen, dat de satelliet probleemloos werd overgebracht op een vrachtwagen, en dat Tom, Stefano en Karsten nu nog naast die vrachtwagen lopen richting lanceerbasis. Wij mochten naar het hotel voor het avondeten en een welverdiende nachtrust. Tot morgen!
Waar was ik gebleven? Ahja, na een vlucht van ongeveer 5 uur, landden we in Archangelsk, op een uurtje van Plezetsk. De bedoeling van deze halte was om de vracht te laten controleren door de douane. Daar we al met vertraging waren vertrokken, heeft 'Alexandr' ervoor gezorgd dat wij tijdens de controle in het vliegtuig mochten blijven, om wat tijd te winnen. 'Alexandr' is de Rus die achter het transport van PROBA zit. Zijn contacten bij het leger, de politiek en wie weet nog wat maken hem blijkbaar zeer efficiënt in het vlot laten invoeren van de meer 'exotische' vrachten. We kregen hem niet te zien. In Archangelsk werden twee honden aan boord gebracht, vermoedelijk om naar explosieven en drugs te zoeken. Daarna mochten we even van boord, terwijl de papieren in orde werden gebracht.
De crew maakte van de gelegendheid gebruik om de turbines te controleren en wat olie bij te spuiten. De piloten werden vervangen en we konden dan het laatste deel van onze reis aanvatten. Meer dan opstijgen en landen was het niet.
Juist voor de landing kregen we de lanceerplatformen in de verte te zien. Ik heb snel een foto gemaakt, want de kans is klein dat we later van dichterbij mogen fotograferen. (ik weet het, er valt niet veel te zien) .
Bij aankomst stond een hele delegatie op ons (enfin, op de satelliet) te wachten. Tom, Stefano, Dave en Karsten waren er ook bij.
Het was best vreemd om zoveel militairen te zien, maar op een militaire basis is dat natuurlijk wel te verwachten. De container werd snel op een vrachtwagen overgeplaatst . Na afscheid van de crew van de Ilyushin te hebben genomen, mochten wij dan een busje in die ons naar het 'Rockot' hotel reed. Daar konden we genieten van een beetje rust, een fris Russisch pintje en van slappe frietjes. In de tussentijd bleven Tom, Stefano en Karsten ter plekke om het transport van het vliegveld naar de lanceerbasis te volgen...
Joris
Geen opmerkingen:
Een reactie posten