Kak dila!
De tol voor het laat gaan slapen, de lange en intensieve dagen, het toch wel iets vettiger eten en de dagelijkse fles vodka begint zich te laten merken. Het opstaan wordt steeds moeilijker. Ik ben vandaag trouwens een beetje ziekskes geweest, maar ben er na een goeie warme Borsjt bij het avondeten weer bovenop gekomen. Borsjt is rodebietensoep met wortel en spek en een beetje zure room. Lekker!
De tol voor het laat gaan slapen, de lange en intensieve dagen, het toch wel iets vettiger eten en de dagelijkse fles vodka begint zich te laten merken. Het opstaan wordt steeds moeilijker. Ik ben vandaag trouwens een beetje ziekskes geweest, maar ben er na een goeie warme Borsjt bij het avondeten weer bovenop gekomen. Borsjt is rodebietensoep met wortel en spek en een beetje zure room. Lekker!
De laatste drie dagen hebben Bart, Luc en Tom hard gewerkt aan de integratie van de satelliet. Alle panelen moeten zorgvuldig gemonteerd worden, alle boutjes op de juiste kracht worden aangespannen, de propulsietank moet gevuld worden en op de juiste druk staan, het ontplooiingssysteem van de zonnepanelen moet bijgesteld worden... Dat is allemaal heel minutieus werk dat veel geduld en concentratie vergt. Alles wordt dan ook twee, drie, vier keer gechecked, want een vergetelheid kan grote gevolgen hebben. Daarom worden onze integratoren ook zo weinig mogelijk gestoord en worden de bezoeken aan de cleanroom tot een minimum beperkt. De integratiewerken zullen morgen nog verdergaan.
In de tussentijd heeft iedereen wel genoeg werk om zich bezig te houden. Zelf heb ik vooral in de EGSE-ruimte naast de cleanroom gezeten. Die ruimte heeft veel weg van een bunker: beton, beton en nog eens beton, koele temperatuur, overal buizen en kabels , alleen maar artificieel licht, een tiental computers die de hele dag zachtjes ronken. De enige afleiding wordt bezorgd door een raampje dat uitkijkt op de cleanroom, af en toe komt een collega eens goeiendag zeggen. Ik mag niet vergeten om volgende keer wat posters mee te nemen om de boel op te fleuren.
Naast een aantal korte testen op de satelliet (om bijvoorbeeld de druk in de propulsietank op te volgen om eventuele lekken te detecteren), ben ik vooral bezig met het voorbereiden van de eerste uren na de lancering, samen met Stefano. Na de lancering zal de satelliet namelijk snel en willekeurig ronddraaien en zal de boordcomputer ervoor moeten zorgen dat ze afremt. Nu proberen we dus uit te dokteren hoe we zo snel mogelijk te weten kunnen komen of de satelliet gestabiliseerd is en of de zonnepanelen mooi naar de zon gericht zijn. Mocht dat niet het geval zijn, dan zou de batterij snel leeglopen, vandaar het belang om dat zo snel mogelijk te weten te komen. Verder bekijken we ook, samen met Kristof, Dennis en Dave, welke stappen we kunnen ondernemen als we geen signaal van de satelliet ontvangen: de zender een aantal keren proberen aan te zetten, de tweede zender uitproberen, het grondstation herconfigureren, rebooten, wachten, Frank De Winne erop afsturen? Als het erop aankomt, hebben we geen tijd om alles rustig te overpeinzen.
Deze namiddag zijn diegenen die niet in de cleanroom moesten zijn op bezoek gegaan bij het lanceerplatform, op 20 minuten van de integratiehal. Het platform is een imposante toren van 45m hoogte waarin de vorm van de raket duidelijk zichtbaar is, precies een gietvorm. Zo kregen we een indruk van de omvang van de volledige raket. Tien minuten voor lancering zal het platform van de raket worden verwijderen door ze op rails weg te trekken. Foto's mochten we nog niet publiceren, deze moeten eerst gekeurd worden door de veiligheidsdienst. Twintig meter verder is er een kleine ondergrondse schuilkelder, van waaruit de batterij kan worden opgeladen tijdens de laatste dagen voor de lancering. Dit wordt het onderkomen van Peter op het einde van de lanceercampagne, een wat eenzame en ondankbare taak, vooral omdat de rest van de ploeg dan terug in België zal zijn. Maar als troost mag hij de lancering live meemaken, hopelijk zal het niet te mistig zijn!
Dasvidanja!
Joris
In de tussentijd heeft iedereen wel genoeg werk om zich bezig te houden. Zelf heb ik vooral in de EGSE-ruimte naast de cleanroom gezeten. Die ruimte heeft veel weg van een bunker: beton, beton en nog eens beton, koele temperatuur, overal buizen en kabels , alleen maar artificieel licht, een tiental computers die de hele dag zachtjes ronken. De enige afleiding wordt bezorgd door een raampje dat uitkijkt op de cleanroom, af en toe komt een collega eens goeiendag zeggen. Ik mag niet vergeten om volgende keer wat posters mee te nemen om de boel op te fleuren.
Naast een aantal korte testen op de satelliet (om bijvoorbeeld de druk in de propulsietank op te volgen om eventuele lekken te detecteren), ben ik vooral bezig met het voorbereiden van de eerste uren na de lancering, samen met Stefano. Na de lancering zal de satelliet namelijk snel en willekeurig ronddraaien en zal de boordcomputer ervoor moeten zorgen dat ze afremt. Nu proberen we dus uit te dokteren hoe we zo snel mogelijk te weten kunnen komen of de satelliet gestabiliseerd is en of de zonnepanelen mooi naar de zon gericht zijn. Mocht dat niet het geval zijn, dan zou de batterij snel leeglopen, vandaar het belang om dat zo snel mogelijk te weten te komen. Verder bekijken we ook, samen met Kristof, Dennis en Dave, welke stappen we kunnen ondernemen als we geen signaal van de satelliet ontvangen: de zender een aantal keren proberen aan te zetten, de tweede zender uitproberen, het grondstation herconfigureren, rebooten, wachten, Frank De Winne erop afsturen? Als het erop aankomt, hebben we geen tijd om alles rustig te overpeinzen.
Deze namiddag zijn diegenen die niet in de cleanroom moesten zijn op bezoek gegaan bij het lanceerplatform, op 20 minuten van de integratiehal. Het platform is een imposante toren van 45m hoogte waarin de vorm van de raket duidelijk zichtbaar is, precies een gietvorm. Zo kregen we een indruk van de omvang van de volledige raket. Tien minuten voor lancering zal het platform van de raket worden verwijderen door ze op rails weg te trekken. Foto's mochten we nog niet publiceren, deze moeten eerst gekeurd worden door de veiligheidsdienst. Twintig meter verder is er een kleine ondergrondse schuilkelder, van waaruit de batterij kan worden opgeladen tijdens de laatste dagen voor de lancering. Dit wordt het onderkomen van Peter op het einde van de lanceercampagne, een wat eenzame en ondankbare taak, vooral omdat de rest van de ploeg dan terug in België zal zijn. Maar als troost mag hij de lancering live meemaken, hopelijk zal het niet te mistig zijn!
Dasvidanja!
Joris
Geen opmerkingen:
Een reactie posten